وقتی تمام وبلاگها را فیلتر میکنند آدمی با چه انگیزه و برای کدامین مخاطب قلم فرسایی کند؟ سونامی فیلترینگ کلیه وبلاگها را در مینوردد تا محدودیت رسانه ها در نظامی که مدعی آزادی مطلق است گامی را به جلو بردارد که دفعات مشاهده شده آن در سایر کشورها به تعداد انگشتان یک دست هم نمیرسد. در کشوری که سابقه تاریخی و فرهنگی آن به اندازه حضور بشر در زندگی اجتماعیست اکنون اجتماعات مجازی در این دیار همچون خاریست که بر چشم حاکمانش سنگینی میکند و ایشان تمامی حربه های لازم را جهت قطع این ارتباطات بکار بسته و خواهند بست.
وقتی سحر گاهان با وارد کردن آدرس وب لاگتان صفحه منحوس بیایید ببینید برایتان چه سایتهای خوبی پیش بینی و مهیا کرده ایم در مقابل چشمانتان ظاهر میشود همچون کودکی جدا افتاده از مادر به آخر و عاقبت خاک پر گهر می گریی. نویسندگانی که علیرغم خواسته خود محکوم به بازنشستگی میشوند این روزها سراسر میهنم را به عذای نابخردی قومی نشسته اند که در ابرهای سیاه ذهن بیمارش راه حلی بجز حذف را نمی اندیشد و ای کاش که اندیشه ای در کار بود. تنقس در این هوا الهام بخش بی خردی مطلق بر فطرتهای پاکی است که به دنبال ارتقای آگاهی در میان همنوعان خویش هستند. بی هیچ سلاح خونریزی در جنگ ناجونمردانه ای پای گذاردیم تا مرهمی بر رذالت اخلاقی مدعی شویم و امید کاهش آن تعفن، مشوق مان بود و ابزارمان این چند نوشته بی خشونت که میتوانست از آلت قتاله و زندان دیوان مست برنده تر و موثر تر باشد. بی صدا بی هیچ حضوری در میادین و بی هیچ شعاری تنها با حروفی قرار دادی مبارزه را به جایی رسانیدیم که مدعی مقهور قدرت تاب نیاورد و از ترس همه گیر شدن ویروس آگاهی دست به دامان فیلترینگ بنیادین وبلاگهایی که در محدوده کنترلش نبودند شد.
با نهایت تاسف این ضایعه ناگوار را به کلیه وبلاگ نویسان راه آزادی و آگاهی صمیمانه تسلیت عرض میکنم.
وقتی سحر گاهان با وارد کردن آدرس وب لاگتان صفحه منحوس بیایید ببینید برایتان چه سایتهای خوبی پیش بینی و مهیا کرده ایم در مقابل چشمانتان ظاهر میشود همچون کودکی جدا افتاده از مادر به آخر و عاقبت خاک پر گهر می گریی. نویسندگانی که علیرغم خواسته خود محکوم به بازنشستگی میشوند این روزها سراسر میهنم را به عذای نابخردی قومی نشسته اند که در ابرهای سیاه ذهن بیمارش راه حلی بجز حذف را نمی اندیشد و ای کاش که اندیشه ای در کار بود. تنقس در این هوا الهام بخش بی خردی مطلق بر فطرتهای پاکی است که به دنبال ارتقای آگاهی در میان همنوعان خویش هستند. بی هیچ سلاح خونریزی در جنگ ناجونمردانه ای پای گذاردیم تا مرهمی بر رذالت اخلاقی مدعی شویم و امید کاهش آن تعفن، مشوق مان بود و ابزارمان این چند نوشته بی خشونت که میتوانست از آلت قتاله و زندان دیوان مست برنده تر و موثر تر باشد. بی صدا بی هیچ حضوری در میادین و بی هیچ شعاری تنها با حروفی قرار دادی مبارزه را به جایی رسانیدیم که مدعی مقهور قدرت تاب نیاورد و از ترس همه گیر شدن ویروس آگاهی دست به دامان فیلترینگ بنیادین وبلاگهایی که در محدوده کنترلش نبودند شد.
با نهایت تاسف این ضایعه ناگوار را به کلیه وبلاگ نویسان راه آزادی و آگاهی صمیمانه تسلیت عرض میکنم.
