طی روزهای اخیر با حوادثی که در آستانه تشکیل دولت دهم و در بدنه دولت نهم بوقوع پیوست، برای برخی این سوال مطرح شد که آیا احمدی نژاد بعنوان شخصی که در ظاهراً سکان دولت را بعنوان ریاست در دست گرفته رهنمودها و موازین رهبری را تمکین مکند؟ و همچنین تردیدها درباره یک جانبه گرایی و تندروهای مستقل احمدی نژاد از دایره حکومتی را پر رنگ تر نمود. بیش از همه این جناح اصولگرا و نهاد رهبری بود که تحرکات و تمهیدات او را در مقابل خود میدید و هر چه تلاش کرد تا این موضوع در چهار چوب درون حزبی خود حل و فصل شود حاصل نشد.
علی رغم رضایت احمدی نژاد وقتی مشاعی از معاونت اولی استعفا کرد بلافاصله احمدی نژاد برای نشان دادن میزان رنجش خود از اصحاب خود و بخصوص رهبری، او را به ریاست دفتر خود منصوب کرد و علاوه بر آن نام علی کردان را نیز بار دیگر بر سر زبانها انداخت تا عمق اندوه خود از عدم حمایت همه جانبه اطرافیانش را بروز دهد و قبل از آن هم برای اینکه به همگان نشان دهد حرف آخر را او خواهد زد و باقی اجازه ندارند در حیطه اجرایی و نظری او بجز همراهی واکنش دیگری را از خود نشان دهند مصائب خروج از اعتبار دولت نهم را به جان خرید و دو وزیر دیگر را به جمع وزرای اخراجی قبلی به بیرون از زمین دولت هدایت نمود.
واکنشها پس از این اقدام احمدی نژاد در میان خودی ها! نیز بالا گرفت تا جایی که سیلی از انتقادات نمایندگان و منصوبین را بهمراه داشت. با توجه به اخبار های منتشره: نامه سه تن... به رهبر! و نامه پنج تن به رهبر و اعتراض 220 نماینده و قبل از آنها موضعگیری سخت تر موسوی در مورد رهبری اعتراضات نشان میدهد که شکاف در سطوح بالا حتی بین خودی ها با احمدی نژاد بیش از آن چیزی است که از دیگر از دیده ها پنهان بماند. البته در این شرایط ممکن است موضع محکمتر موسوی بدلیل نامه خامنه ای بوده باشد تا به نحوی از فرو پاشی جلوگیری بعمل آورد.
با چنین مقدماتی پیش بینی آینده کاری دولت سخت تر از همیشه خواهد بود، چرا که اکنون تئوری کودتای دولت بیش از گذشته به عمل نزدیک شده و این موضوع با توجه به نامه ها و اظهارات نمایندگان به نهاد رهبری اذهان ایشان را از بوقوع پیوستن سقوط جمهوری اسلامی و برخاستن حکومتی مرتجعتر و رادیکالتر مشوش ساخته است، و این ذهنیت که حتی اطرافیان هم از دست عزل و استعفای اجباری این دولت مصون نخواهند بود خاطر آنها را آزرده تر نیز خواهد ساخت.
با در نظر گرفتن احتمال سایه افکنی نظرات احمدی نژاد بر نظرات ایت الله خامنه ای احتمال اینکه نهاد رهبری نیز تحت حرکت کم سابقه بخواهد صراحتاً از مواضع احمدی نژاد انتقاد کند کم نخواهد بود که در اینصورت دولت یا باید مسیر خود را به حکومت فعلی نزدیک سازد و یا اینکه رهبری را نیز عزل کند! حال این سوال مطرح میشود که آیا رهبری نیز مانند برخی روحانیون در کنار مردم قرار خواهد گرفت؟!
علی رغم رضایت احمدی نژاد وقتی مشاعی از معاونت اولی استعفا کرد بلافاصله احمدی نژاد برای نشان دادن میزان رنجش خود از اصحاب خود و بخصوص رهبری، او را به ریاست دفتر خود منصوب کرد و علاوه بر آن نام علی کردان را نیز بار دیگر بر سر زبانها انداخت تا عمق اندوه خود از عدم حمایت همه جانبه اطرافیانش را بروز دهد و قبل از آن هم برای اینکه به همگان نشان دهد حرف آخر را او خواهد زد و باقی اجازه ندارند در حیطه اجرایی و نظری او بجز همراهی واکنش دیگری را از خود نشان دهند مصائب خروج از اعتبار دولت نهم را به جان خرید و دو وزیر دیگر را به جمع وزرای اخراجی قبلی به بیرون از زمین دولت هدایت نمود.
واکنشها پس از این اقدام احمدی نژاد در میان خودی ها! نیز بالا گرفت تا جایی که سیلی از انتقادات نمایندگان و منصوبین را بهمراه داشت. با توجه به اخبار های منتشره: نامه سه تن... به رهبر! و نامه پنج تن به رهبر و اعتراض 220 نماینده و قبل از آنها موضعگیری سخت تر موسوی در مورد رهبری اعتراضات نشان میدهد که شکاف در سطوح بالا حتی بین خودی ها با احمدی نژاد بیش از آن چیزی است که از دیگر از دیده ها پنهان بماند. البته در این شرایط ممکن است موضع محکمتر موسوی بدلیل نامه خامنه ای بوده باشد تا به نحوی از فرو پاشی جلوگیری بعمل آورد.
با چنین مقدماتی پیش بینی آینده کاری دولت سخت تر از همیشه خواهد بود، چرا که اکنون تئوری کودتای دولت بیش از گذشته به عمل نزدیک شده و این موضوع با توجه به نامه ها و اظهارات نمایندگان به نهاد رهبری اذهان ایشان را از بوقوع پیوستن سقوط جمهوری اسلامی و برخاستن حکومتی مرتجعتر و رادیکالتر مشوش ساخته است، و این ذهنیت که حتی اطرافیان هم از دست عزل و استعفای اجباری این دولت مصون نخواهند بود خاطر آنها را آزرده تر نیز خواهد ساخت.
با در نظر گرفتن احتمال سایه افکنی نظرات احمدی نژاد بر نظرات ایت الله خامنه ای احتمال اینکه نهاد رهبری نیز تحت حرکت کم سابقه بخواهد صراحتاً از مواضع احمدی نژاد انتقاد کند کم نخواهد بود که در اینصورت دولت یا باید مسیر خود را به حکومت فعلی نزدیک سازد و یا اینکه رهبری را نیز عزل کند! حال این سوال مطرح میشود که آیا رهبری نیز مانند برخی روحانیون در کنار مردم قرار خواهد گرفت؟!
