وقتی از ستارخان تا انقلاب و از انقلاب تا آزادی پیاده راهپیمایی میکردم در کنار جمعیت، وقتی شب از فرط خستگی رسیدم خونه یه نکاتی برای رسیدن به پیروزی به ذهنم زد.
اول) تمام ایران صحنه درگیری با حکومت بشه. اینطوری نیروی سرکوب نمیتونه متمرکز بشه و اگه بخواد همچین غلطی بکنه شهر به شهر سقوط میکنه.
دوم) من کاری ندارم به چی اعتقاد دارین و داریم و دارند. اتحاد کلمه داشتن یه اهرم فشار بر حکومته. اگه هر کی بیاد بگه ابنکارو بکنیم که نمیشه. نظراتتونو بزارین تو دنباله که عضویتش مثل بالاترین انتخابی نیست رای گیری کنیم و روز و تاریخ تعیین بشه.
سوم) واقعا یکی از رموز پیروزی تداوم تظاهراته حالا هفته ای یه بارو ماهی دو دفعه کاری نمیکنه. تداوم یعنی مخدوش شدن تصمیم گیری در راس نظام و ریزش بیشتر و شکست اقتدار حکومت.
چهارم) همین اول اسفند بهتون نشون داد که حتما نباید داد و بیداد کنید و برید انقلاب خوب بیاید سر کوچه ولی همتون بیاید شهر شلوغ باشه آقا شما پیارسال رو پشت بوم سه ماه الله اکبر گفتید یه ماه هم برید سر کوچه و چهارراه زل بزنین تو چشمای بسیجی ها.
پنجم) روی سخنم با خانه هایی که به خیابان اصلی آزادی مشرف هستند اگه خودتونم این کارو نمیکنید ما آماده هستیم درب ها رو باز کنین بریم پشت بوم از اونجا حساب مامورا رو با نارنجک و ترقه برسیم. خدایی اگه اول اسفند چهارتا نارنجک میزدیم تو خیابان آزادی ۲۰۰ تا بسیجی از وحشت سکته میکردند.
سخن آخر) این روزای منتهی به سال نو کسی نمیتونه بگه چرا بیرونی اومدی واسه خرید. نترسین بیاید بیرون. والا اگه تریپ معمولی بزنین که توچش نباشید هیچ غلطی نمیتونن بکنن.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر